Weggaan
weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen
zacht de deur dichttrekken
achter je bestaan en niet terugkeren.
je blijft iemand waar op wordt gewacht.
weggaan kun je beschrijven als een soort van blijven.
niemand wacht want je bent er nog.
niemand neemt afscheid want je gaat niet weg.
(Rutger Kopland)
ief desseyn
geboren te antwerpen, 29 augustus 1972
overleden te brussel, 5 oktober 2006
wij groeten ief in het funerarium van René Van Ees,
J.B. Verbeyststraat 7, 1090 Jette
woensdag 11 oktober (16h – 21h)
wij nemen afscheid van ief in de St Pauluskerk
St Pauluslaan, 2390 Westmalle
zaterdag 14 oktober om 11h
paul en ann,
annik, amoury, mauro,
sybran en serge
Uitnodiging (PDF)
Ik kan niet zeggen dat ik ief persoonlijk heb gekend.
Ik heb er enkel horen over vertellen.
Er zijn geen woorden voor…..
Woorden zijn maar woorden…..Maar toch….
Woorden van troost voor wie ze wil aanhoren.
Een uniek mens is heengegaan.
Iedereen is verbijterd en bedroefd,
maar hij zal altijd bij jullie blijven
door de onuitwisbare indruk die hij achterlaat.
Herinner hem maar niet in sombere dagen.
Herinner hem in stralende zon, hoe hij was.
Zijn glimlach is weg maar hij blijft bij jullie
en blijft van jullie houden.
Dood is iemand pas als je hem bent vergeten……….
Annick en iedereen, ik hoop dat jullie sterkte vinden. En troost, veel troost.
Wat ik niet kan zeggen, kan Willem Vermandere wel zeggen en zingen:
Mijn broere waar kan ik u vinden, vertrokken naar den overkant
ik krijg van u taal noch teken uit uw verre, uit uw verre land
is ‘t daar nu zomer of winter, is ‘t daar nu dag of nacht?
droom je of lig je wakker of slaap je, slaap je zacht?
mijn broere ben je daar altijd allene en geraak je dat daar al gewend
tussen d’ontelbare dode zielen, is daar vader, ook vader omtrent
we weten hier zo bitter weinig van dat latere schoon paradijs
we leven in angst en in vreze voor Hein, magere Hein met zijn zeis
ach laat ne keer iets van u horen, een woordje of zuchtje misschien
of een simpel tiksk’ op ‘t venster, ‘t is zo stille, zo stille sindsdien
schrijf ne keer iets in de wolken, éne letter ware meer dan genoeg
of vraag het aan de lijster dat ie zingt, dat ie zingt morgen vroeg
aan de wind rond het huis in de bomen, aan de zunne en de mane misschien
ik vraag het aan de verste sterre, he’j’ mijn broere, mijn broere niet gezien
ik zoek het in ‘t werk van uw handen, in uw kunstig kinderspeelgerief
met de restjes van eik beuk en linde was je grenzeloos creatief
en je wist dat het rijk der hemelen slechts opengaat voor wie welgezind
geduldig zijn lot durft te dragen en wordt en wordt als een kind
hoort tussen ‘t getokkel en d’akkoorden en de rijmen met stil verdriet
vind ik eindelijk Stefan mijn broere op ‘t eind, op ‘t eind van dit lied
(c) Willem Vermandere
Dag moedige Annik,
Ik wil hier iets zinnigs neerpennen maar ik weet dat in jouw situatie nu niks zinnigs zal klinken. Heb al eindeloos diepgaande teksten gevonden over de dood maar niks voelt goed aan.
Daarom wens ik je gewoon veel sterkte toe, en ik hoop dat je de nodige steun krijgt van vrienden, kinderen, familie….
Als ik hier zo alle reacties lees dan moet je broer een enorm indrukwekkend persoon geweest zijn. Net als jij trouwens…..
Paul en familie,
In onze herinnering zal Ief ons altijd bijblijven als een aangename en spontane jongen.
Tegen ons persoonlijk was hij altijd vriendelijk
en genegen.
Laten we denken aan het mooie dat hij in dit korte leven heeft gepresteerd.
We zullen hem blijvend gedenken in onze gebeden.
Nonkel Dirk en tante Alma
Ief, mijn kleine broer, zo denk ik graag aan jou,
wat zal ik je warme stem missen..
Je hebt zo moedig gestreden, maar de strijd was bikkelhard en toch heb jij in je eentje meer geschiedenis geschreven dan de meeste onder ons.
Slaap zacht, ik zie je graag,
dikke zoen,
Ingeborg.
‘When I am laid in earth,
May my wrongs create
No trouble in thy breast;
Remember me, but ah! Forget my fate.’
(Cupids appear in the clouds…)
Chorus:
“With dropping wings ye Cupids come,
And scatter roses on his tomb,
Soft and gentle as his Heart,
Keep here your watch, and never part.”
Ief,
de steun die je me gedurende de jaren gaf
is moeilijk te vatten…
moge je dromen verder leven op het witte doek en
niet in het minst in mijn gedachten
dank je,
your reverse violinist
Beste familie en vrienden van Ief,
Wij wensen jullie veel veerkracht, steun en troost.
Troubleyn/Jan Fabre
Dit afscheid van een geweldig mens valt zwaar.
Ik denk veel aan de fijne momenten samen,
discours over film, eten en alles wat elkeens pad kruiste.
Ik zal Ief, nevertheless en zijn enorme wijsheid nooit vergeten.
het ga je goed, makker!
beste Ief,
graag kwam ik je tegen, laatst nog aan ‘t eind van de zomer, het café van Martine ging bijna dicht, enkele stoelen stonden op tafel en toen verscheen je aan het raam en dan hebben we nog gedronken, ik een drieëndertig Stella en jij een cocktail of zoiets en dan nog een en nog tot de barman echt wou sluiten en toen waren we buiten, in de verlaten rue de Flandre/Vlaamsesteenweg, helemaal alleen, ik vroeg, zal ik je vergezellen naar huis maar je hield van je vrijheid en we kozen elk onze weg, ik richting Beurs voor een taxi, jij richting Varkensmarkt en later keek ik nog even om en zag je kleiner aan het eind van de straat als aan het eind van een film. Telkens als ik van bij Martine richting Beurs zal stappen en even omkijken, zal ik jou zien. Tot dan. Bernard Van Eeghem. -sterkte aan allen die hem nabij zijn-
Lieve Ief,
godverdomme driewerf godverdomme!!! Een paar maanden al moest ik jou bellen. Dringend moesten we verder werken aan concepten voor het zevenluik waar jij (uiteraard jijzelve) mee wou starten. Ik moest jou heel binnenkort de finale versie van ‘Tot Ziens!’ komen tonen. Ik was benieuwd naar jou reactie. Zoals beloofd en afgesproken sta je op de eindgeneriek, zowel als QuasiModo als Ief Desseyn. Ik had er tot 5 minuten geleden geen enkel idee van dat ik me in stilte tot jou zou moeten wenden. Ief, verdomme, dit is geen mokerslag het is een stamp en een steek dwars door mijn hart. Ik heb morgen repetitie in Leuven en dacht van op de terugweg naar de Locquenghienstraat langs te komen, maar ik had niet het flauwste benul van wat er gebeurd was. Vriend Ief (kan ik jou zo wel noemen als ik dit nu pas weet?) ik had jou veel eerder moeten bellen, verdomme toch, we smeedden tientallen plannen om samen uit te voeren. Wat een overdonderende stilte … Ief, het rare is dat jij er altijd was, op om het even welk moment konden wij jou bellen, je was er, tenzij de kinesist bezig was, had je altijd tijd, maar zelfs dan belde je meteen terug. Ief, anarchistische, eigenzinnige knuffelbeer, waar ben je nu? Je bezet alvast een plaats in mijn hart, ik zal je daar koesteren en probeer je daar te verwarmen.
Ief, dit is echt geen goed nieuws! Hoe komt het dat ik nu op een verloren zondagavond wel plots aan je denk en wel plots vind dat ik je moet bellen? Waarom denk ik er nu pas aan en niet zovele weken geleden? Ik moet mezelf één van jouw ellenlange scheldtirades sturen om te geloven dat deze prachtvent er niet meer is. Ief, telkensals ik in de toekomst in de zon zit en een ricard drink, dan drink ik hem op jou. Vriend Ief, het ga je goed waar je ook bent.
Heel dikke knuffel.
klaus